Image by Pete Linforth from Pixabay
1. نوامبر 2023

چرا زنان بیشتر از استرس رنج می‌برند؟

استرس به عنوان یک واکنش طبیعی به تغییرات و فشارهای زندگی شناخته می‌شود که ممکن است بر تمامی افراد تأثیر بگذارد. اما مطالعات نشان می‌دهد که زنان به طور معمول بیشتر از مردان از استرس رنج می‌برند. در این نوشته به علل اصلی اختلاف در تجربه استرس میان زنان و مردان می‌پردازیم.

عوامل استرس در زنان

در جامعه امروزی بسیاری از زنان نقش‌های چندگانه دارند و به عنوان همسر، مادر، کارمند و مراقب خانواده فعالیت می‌کنند. این نقش‌های چندگانه ممکن است به زنان فشارهای زیادی وارد کند، زیرا آن‌ها باید همواره برای حفظ تعادل بین این نقش‌ها تلاش کنند.

مراقبت از کودکان و خانواده: مراقبت از کودکان و اعضای خانواده ممکن است یکی از عوامل استرس‌زا برای زنان باشد. زیرا زنان با پذیرفتن نقش همسر و یا مادر خانواده باید به حل نیازها و مشکلات دیگران نیز بپردازند و تعادل مناسبی را بین زندگی خانوادگی و شغلی خود برقرار کنند.

فشارهای اجتماعی و فرهنگی: تنش‌های اجتماعی و فرهنگی می‌تواند به عنوان یک منبع استرس برای زنان عمل کند. تبعیض‌های جنسیتی، اجبار به رفتارهای جنسی، و مشکلات مالی ممکن است به عنوان عوامل استرس‌زا برای زنان تاثیرگذار باشند.

اشتغال زنان: زنان اکنون بیشتر از پیش در بازار کار حضور دارند. این حضور پررنگ زنان در بازار کار ممکن است به عنوان یک عامل استرس‌زا نیز عمل کند، زیرا زنان باید در کنار دیگر مسئولیت‌ها همچنان تلاش کنند تازه‌ترین تغییرات در جامعه و بازار کار را پیگیری کنند.

شکاف جنسیتی در تجربه استرس

شکاف جنسیتی به تفاوت‌های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، و سیاسی بین جنس‌های مختلف اشاره دارد. این شکاف می‌تواند به عنوان یکی از علل‌های اصلی تجربه استرس در میان زنان مطرح شود. تبعیض‌های جنسیتی، تفاوت‌های در پرداخت حقوق، فرصت‌های شغلی محدودتر و فشارهای اجتماعی ناشی از انتظارهای جنسیتی ممکن است به عنوان عواملی مهم در ایجاد تنش برای زنان عمل کند.

در اینجا به برخی از نکات مهم مرتبط با شکاف جنسیتی و تأثیرات آن بر تجربه استرس میان زنان و مردان می‌پردازیم:

حقوق اقتصادی: زنان به طور گسترده‌تری در بسیاری از جوانب حقوق اقتصادی با مشکلات روبرو هستند. میزان حقوق و فرصت‌های اقتصادی محدود برای زنان ممکن است منجر به استرس اقتصادی و نگرانی‌های مالی آن‌ها شود.

تبعیض‌های جنسیتی: تحقیقات نشان می‌دهد که زنان به طور معمول بیشتر از مردان تبعیض‌های جنسیتی را تجربه می‌کنند. این تبعیض‌ها می‌تواند به عنوان یک عامل مهم در تجربه استرس زنان عمل کند. تبعیض در زمینه انتخاب شغل، ارتقاء حرفه‌ای، و دسترسی به فرصت‌های آموزشی می‌تواند احساس ناتوانی و عدم عدالت‌خواهی را در زنان تشدید کند.

فشارهای جنسیتی: توقعات جنسیتی و نقش‌های اجتماعی از عوامل تعیین‌کننده استرس در میان زنان و مردان هستند. در بسیاری از موارد ممکن است اجتماع انتظار داشته باشد که زنان بیشتر نقش مراقبت‌گری و مردان نقش اقتصادی را ایفا کنند. این توقعات در نهایت به تنش‌های روانی منجر می‌شوند و احساس ناتوانی برای دنبال کردن خواسته‌ها و اهداف شخصی را تشدید می‌کنند.

انعطاف‌ناپذیری ساختارهای اجتماعی: انعطاف‌ناپذیری ساختارهای اجتماعی می‌تواند به عنوان یک عامل مهم در افزایش استرس در جامعه عمل کند. این انعطاف‌ناپذیری یک منبع استرس برای زنان و مردان شناخته می‌شود و می‌تواند میزان تعاملات اجتماعی و حرکت در جامعه را محدود کند. تغییرات در این ساختارها و تلاش برای تعادل بین نقش‌های جنسیتی و منابع اجتماعی می‌تواند به کاهش تنش‌های اجتماعی و روانی کمک کند.

تاثیرات استرس بر زنان

اثرات جسمی: استرس می‌تواند به عنوان یک عامل مؤثر بر سلامت جسمی زنان عمل کند. این تاثیرات ممکن است شامل افزایش فشار خون، اختلالات گوارشی، اختلالات خواب و سایر مشکلات جسمی باشد.

اثرات روانی: استرس ممکن است تأثیرات جدی بر روان زنان داشته باشد. از جمله مهم‌ترین تاثیرات می‌توان به افزایش اضطراب و افسردگی اشاره کرد. زنان تحت تاثیر استرس ممکن است با افزایش فشارهای روانی مواجه شوند و به نیازهای روانی خود بی‌توجه شوند.

تاثیرات بر روابط: استرس ممکن است به عنوان عامل تاثیرگذار بر روابط زناشویی و اجتماعی عمل کند. زنان ممکن است به علت استرس، تنش در روابط خود تجربه کنند و از ارتباطات مهمی فاصله بگیرند.

تأثیرات بر سلامت عقلی: استرس ممکن است به عنوان عامل خطرناک برای اختلالات عقلی مانند اختلالات اضطرابی و افسردگی عمل کند. زنان باید به مراقبت از سلامت عقلی خود توجه داشته باشند.

سخن پایانی

استرس در زنان می‌تواند از عوامل تأثیرگذار بر سلامت و رفاه آن‌ها باشد. برای مدیریت استرس، زنان باید به بهبود مهارت‌های مدیریت استرس خود اهمیت بدهند و به تاثیرات منفی آن بر سلامت جسمی و روانی خود توجه داشته باشند. همچنین، تعامل با حمایت‌های اجتماعی و مشاوره می‌تواند به کاهش تاثیرات منفی استرس در زنان کمک کند.

Image by Pete Linforth from Pixabay

مقاله‌های بیشتر درباره این موضوع

سال گذشته حداقل ۲۵۰۰ نفر در دریای مدیترانه غرق شدند. با وجود این، چندین سازمان اعلام کردند نجات دریایی پناهجویان در خطر، با آزار و اذیت دولت‌ها رو به رو می‌شود. در طول عملیات، ناجیان دریایی اغلب باید بین مجازات قانونی و جان انسان تصمیم بگیرند!

سازمان‌های درگیر در عملیات نجات پناهجویان، در دریای مدیترانه از دولت ایتالیا می‌خواهند که از اذیت و آزار حقوقی حمایتگران پناهجویان دست بردارد.

در بیانیه مشترکی که روز پنجشنبه منتشر شد، آمده است: "با گزارش بیش از ۲۵۰۰ مرد، زن و کودک در این مسیر فرار در سال ۲۰۲۳ - مرگبارترین سال از سال ۲۰۱۷ تاکنون، برای پناهجویان رقم خورده است. در این شرایط واضح است که همه ظرفیت‌های نجات فوری مورد نیاز است. در سال جاری تاکنون ۱۵۵ نفر کشته یا مفقود شده‌اند."

امضاکنندگان این بیانیه شامل سازمان‌های Sea-Eye، Sea-Watch، "پزشکان بدون مرز" و SOS Méditerranée هستند. انتقاد سازمان‌های کمک‌رسان عمدتاً به قانونی مربوط می‌شود که دولت ایتالیا، نخست‌وزیر جورجیا ملونی، یک سال پیش، در ۲۳ فوریه ۲۰۲۳ تصویب کرد. این قانون، از جمله، تصریح می‌کند که کشتی‌های غیرنظامی باید فوراً به سوی بندری که به آنها اختصاص داده شده است، حرکت کنند. همچنین آنها، پس از یک امداد و نجات و اجازه انجام عملیات نجات بیشتر را ندارند!

تخلف از این امر می‌تواند منجر به جریمه تا ۱۰۰۰۰ یورویی و توقیف کشتی حداقل به مدت ۲۰ روز شود. به گفته سازمان‌های غیردولتی، از زمان لازم الاجرا شدن این قانون، ۹ کشتی نجات غیرنظامی در مجموع دستکم ۱۶ بار توسط مقامات ایتالیایی توقیف شده‌اند! این سازمان‌ها انتقاد می‌کنند: «این امر باعث شده که ناوگان غیرنظامی برای بیش از ۳۰۰ روز از فعالیت و کمک به افراد نیازمند جلوگیری کند.»

امدادگران دریا باید بین مجازات قانونی و جان انسان یکی را انتخاب کنند!

در بسیاری از موارد، امدادگران باید تصمیم بگیرند که آیا این مقررات را رعایت کنند یا به تعهدات انسانی خود برای نجات افرادی که در دریا دچار مشکل هستند عمل کنند و در نتیجه جریمه، دستگیری و مصادره کشتی‌های خود را بپذیرند. سازمان‌های غیردولتی همچنین از این موضوع انتقاد می‌کنند که طرف ایتالیایی بارها بنادر دوردست را به آنها اختصاص می دهد تا افراد نجات یافته را به خشکی بیاورند. در سال ۲۰۲۳، کشتی‌های امداد غیرنظامی باید در مجموع بیش از ۱۵۰۵۰۰ کیلومتر مسیر اضافی را طی کردند!

دولت ایتالیا علیه امدادگران دریایی "جنگ" به راه انداخته است

این سازمان‌ها همچنین از اتحادیه اروپا و کشورهای عضو می‌خواهند «همه حمایت‌های مادی و مالی از گارد ساحلی لیبی» را متوقف کنند. چند روز پیش، دادگاه عالی ایتالیا تایید کرد که لیبی بر اساس قوانین بین المللی مکان امنی محسوب نمی‌شود.

امل برلین