6. فوریه 2024

کشتار پناهجویان در مرزها را پایان دهید!

نه می‌بخشیم، نه فراموش می‌کنیم!

هرساله به تعداد پناهجویانی که جان خود را در مرزها از دست می‌دهند افزوده می‌شود. کشتار پناهجویان در حالی ادامه دارد که سیاستمداران به جای آنکه چاره‌ای برای نجات جان پناهجویان گرفتار در مرزها پیدا کنند، کمر به کشتار آنها بسته‌اند. بودجه‌های سازمان‌هایی مثل فرانتکس یا گارد ساحلی لیبی و یونان افزایش پیدا می‌کند. با پناهجویان مانند یک مجرم رفتار می‌شود و حق انسانی و قانونی آنها برای درخواست پناهجویی، به آسانی انکار می‌شود!

امروز به یاد همه آنانی که هرگز از مرزها نگذشتند…

روز ۶ فوریه را “کومموراکشن”  “CommemorAction” همان مخفف (CommemorationAction) می‌نامند. این واژه از دو کلمه “Commemoration به معنی بزرگداشت” و”Action به معنای “اقدام” آمده است. این روز به یاد تمام کسانی که جان عزیز خود را در مرزهای اتحادیه اروپا از دست داده‌اند، یا در این مسیر مفقود شده‌اند، نام گذاری شده است. اما این تنها به معنای گرامیداشتی در غم و اندوه نیست. بلکه این نامگذاری، از خشمی نشانه دارد، که می‌گوید “کافی است! کشتار پناهجویان را متوقف کنید! قاتلان را به دادگاه بکشانید!”

ایده بزرگداشت روز ۶ فوریه، به سال ۲۰۱۴ بر می‌گردد. در آن سال بیش از ۱۵ پناهجو یکجا به دست گارد ساحلی اسپانیا کشته شدند.

تاکنون هیچ دادگاهی برای متهمین این کشتار برگزار نشده و خانواده آنها هیچ پاسخی از سیستم قضایی دریافت نکرده‌اند.

 حالا با گذشت سال‌ها در این روز، عدالت طلبان در شهرهای بزرگ اروپایی به خیابان می‌آیند، تا به صورت نمادین، با بازماندگان همه کشته‌شدگان و مفقودشدگان در مرزها، اعلام هبستگی کنند.

سال ۲۰۲۳ سال خونینی در تاریخ مهاجرین

اما حالا که به وضعیت مرزها در سال گذشته نگاه می‌کنیم، لکه خونی بزرگ بر تقویم سال ۲۰۲۳ می‌بینیم. بزرگترین جنایت تاریخی مرزداران اتحادیه اروپا، در این سال با کشتن بیش از ۶۰۰ پناهجو در قایق ماهیگیری که به نام “پیلوس”  ثبت شد.

بازماندگان این قایق شهادت دادند چطور گارد ساحلی یونان، کشتی آنها را غرق کرد و بعد تماشای غرق شدن بیش از ۶۰۰ انسان نشست! آنها می‌گویند “گارد ساحلی حتی تلاشی برای نجات جان ما نکرد! تمام زنان و کودکان کشتی غرق شدند! تنها ۱۰۴ نفر توانستند جان خود را نجات دهند.”

گاردساحلی یونان، حتی تلاشی برای پیدا کردن اجساد پناهجویان غرق شده نکرد تا آن را برای خانواده‌هایشان بفرستد! و پناهجویان بازمانده از این واقعه بعد از گذشت ۸ ماه همچنان بلاتکلیف در کمپ‌های یونان سرگردان هستند.

آیا با اعمال خشونت، مسیر پناهجویی بسته می‌شود؟

اتحادیه اروپا می‌داند با سیاست‌های استعمارگرانه، و آسیب‌های جدی به محیط زیست و وخیم‌تر شدن شرایط اقلیمی، هر روز و هر سال به تعداد مهاجرین افزوده می‌شود. اما به جای آنکه تلاش در نجات جان آنها داشته باشد، نه تنها بودجه دیوارکشی و حافظت از مرزها را افزایش می‌دهند، بلکه به صورت گروهی شروع به اخراج پناهجویانی می‌کنند که خود را با هزار مصیبت به اروپا رسانده‌اند.

اما به تجربه می‌بینیم که؛ حتی اگر مسیر دریا را با سیم‌های خاردار هم پر کنند، بودجه فرانتکس و گاردساحلی را چند برابر کنند، مرزهای زمین را با دیوار و حفاظ و مین و دوربین مجهز کنند، پناهجویانی که راهی به عقب ندارند، این مسیر را هرطور که باشد طی می‌کند.

پناهجویی که چیزی برای از دست دادن ندارد، به امید زندگی بهتر، در مسیر پناهندگی تنها جان خود را در دست گرفته، و قدم به قدم، رنج به رنج، مسیر مرزها را طی می‌کند.

*عکس از کشتی پناهجویان پیلوس، پیش از غرق شدن

Aora Helmzadeh